5 December.

5 December. Dat is de datum dat heel Nederland in rep en roer is. Dat alle kinderen 1 week van te voren hun schoentje voor de haard zetten. Dat alle ouders hun best doen om alle cadeautjes zo goed mogelijk te verstoppen zodat hun nieuwsgierige en goedgelovige kinderen het niet zullen vinden. Wanneer Sinterklaas zijn intrede doet en op 5 december zijn verjaardag viert door alle kinderen cadeautjes te geven. Als alle kindertjes iedereen bij elkaar brengt, om voor de haard liedjes te gaan zingen. Wanneer jong en oud samen zingen over pakjesavond. De avond, dat iedereen de hectische periode van dichten, inpakken, shoppen, shoppen, shoppen en shit nog steeds niks gevonden, dichten, inpakken, nog meer dichten omdat je diegene toch wel even terug wilt pakken van vorig jaar, en nog maar weer wat onnozels inpakken, weer doet vergeten. De tijd van surprises en pepernoten, schuimpjes en tumtummetjes, taaitaai poppen en grote chocoladeletters. De tijd wanneer een marsepeine varken op de schalen voor de etalages gelegd worden, en de marsepeine mooie dames liggen te bakken in het warme licht van de lamp. Wanneer marsepeine appeltjes glimmen door het verpakte doorzichtig inpakpapier. De avond dat er gelachen wordt en met zoveel voldoening naar de kinderen wordt gekeken oe blij ze zijn met hun cadeautjes. Hoe het toneelspel van Sinterklaas en zijn Pieten wordt gespeeld door familie of bekende. Als je ouder wordt, kom je erachter dat Sinterklaas niet meer leeft, en je eigenlijk in een gedachte geloofde. Je allerlei andere versies van sinterklaasliedjes hoort, en wanneer de gedichten die altijd toch wel erg persoonlijk gericht waren, niet uit het grote rode boek komen, maar uit het koppie van degene die jouw lootje getrokken heeft.

Jaja..   5 December wordt een donkere dag in onze geschiedenis. Maar die zich elk jaar herhaalt.. Sinterklaasje en zijn leger pieten terroriseren weer alle daken van Nederland en alle hulppieten worden opgebla.. ehh opgeroepen, om te helpen, in dorpen, steden en huiskamers. Het wordt een donkere dag in December die ontzetten veel gezelligheid met zich meebrengt. De dag van negerzoenen, blije gezichten, gespannen gezichten, zenuwachtige gezichten, wraakzuchtige (in de humoristische zin) gezichten, en zure gezichten van vieze surprises zoals fijngemalen ontbijtkoek met water en stroop erdoorheen. Lekker plakkerig en vies. Een poepluchtje uit een fopwinkel eroverheen spuiten en klaar is je bakkie stront. Natuurlijk niet de fopcadeautjes vergeten, en de echte cadeautjes ergens buiten verstoppen en dat ze daar achter komen door een geplastificeerd briefje te lezen waar opstaat dat ze er flink tussen zijn genomen. Eerst lekker graaien, en daarna erachter komen dat dat helemaal niet gehoeven had.. Nouja, toch wel, anders lagen die cadeautjes ook maar buiten. Zielig, in de kou. Zonder warme jutezak om zich heen, en het gezelschap van alle liedjes die ze toegezongen worden. Ik piep em voor 5 December. Waarom? Omdat ik me dan zwart verkleed, mijn pietenpak aantrek, en mij een geheel ander personage aan ga meten. Wat voor personage dan? Hoor ik je denken. Nou, die van een zwartepietenmeisje zo vrolijk, die geniet van alle gezichten van plezier, de bange glunderende gezichten van kleine kinderen die oog in oog staan met een hulppietje van de Sint! Waar het hulppietje het meeste van geniet, is dat de mensen genieten van haar toneelspel. Dat de mensen plezier hebben om het entertainment. Daar ga ik voor. Voor die gezichten. Wij vieren dit jaar geen sinterklaas. En op zich, heb ik daar helemaal geen problemen mee. Laat mij die piet maar spelen, laat mij maar lekker met die kinderen liedjes zingen, verhalen vertellen, cadeautjes geven en genieten van die vrolijke gezichten. Laat mij dat snoepgoed maar strooien. Dan ben ik helemaal tevreden.

Toch maar weer.

Toch maar weer even. Omdat ik mezelf hier op zit te vreten en jij elke keer in mijn hoofd schiet met jouw woorden. Houd je rustig meis, schop nou geen stennis thuis. Je wilde dat ik rustig bleef.. Je wilde niet dat ik meer zou verliezen dan wat ik al verloren had. Denk ik in ieder geval. Mja.. Ik ben rustig gebleven. Maar.. Ben jij soms iets van plan? Of weet je gewoon, dat ik op een gegeven moment uit mijn vel spring? En dat ik dan iedereen vertel wat ik ervan vindt. Gatverdamme, alles met jou was zoveel fijner. Dat je naar me luisterde en me knuffelde. Toch moet ik het weer even zeggen.. Je raakt mij nooit kwijt lief. Je zal mij nooit van je levensdagen kwijtraken. Je bent voor mij nog steeds de enige. En weetje.. Ik denk zelfs, dat ik nooit meer zo verliefd en van iemand zal houden, als dat ik van jou deed.

 

Maar goed,vanavond was weer de avond van 1 keer in de 6/7 weken. Ik heb zo’n zin om hem wat aan te doen. Zeker nu ik weet wat hij nu weer gezegd heeft. Het wordt warm onder mijn voeten. Ik kook van binnen. Zo’n zin heb ik om te zeggen wat je in werkelijkheid bent met je vrouw. Niks. Je bent helemaal niks. Je bent een loser eerste klas, spreekt uit zelfbedachte ervaring. Ik zal niet zeggen dat ik je haat, maar je komt aardig in de buurt. Het liefste, was ik al opgestapt. Als ik het geld had, was ik al vertrokken. Had ik mijn smoel opengetrokken tegen iedereen. Zeker tegen 2 mensen. Degene waar ik het nu over heb, en de oudste van het stel. Niet oma, nee, die daaronder. Ik kan niet wachten op de dag dat ik ze de waarheid zal vertellen. Ik kan niet wachten om hun koppen te zien, en ik kan ook niet wachten, om daarna weg te gaan en dan voor een lange tijd niet meer terug te keren. In mijn eigen appartementje zitten, en daar lekker leven, zonder dat gezeik, controle, en dat wantrouwige gedoe. Niet meer te horen krijgen dat ik es moet stoppen met in een hoekje zitten. Zit ik in een hoekje weg te snikken? Nee. Ik doe van alles en nog wat, maar er wordt niks gezegd. Ik ben druk druk druk in de weer, maar nee, ik zit in een hoekje. Tuurlijk heb ik mijn momenten dat ik gewoon alleen wil zijn en geen behoefte heb aan de aandacht van familie om me heen. Ook al heb ik dat vaker dan eerst. Ik heb daar recht op vindt ik. 2 Maanden zonder contact met de buitenwereld, en het verbieden om iemand te zien, waarvan ze weten dat wij echt van elkaar hielden, vindt ik het toch wel mogen om mijn privacy te hebben. Of ben ik nou brutaal? Denk het niet. Ik kom op voor mijn rechten die jullie me ontnomen hebben. Jullie ontnemen mij m’n jeugd. Heel dramatisch gezegd, maar wie sluit zijn puber nou af van de buitenwereld?? Dan heeft een puber zijn vrienden juist nodig. Wil het zich ontwikkelen en losmaken van de ouders. Dat is de normale jeugd. Zo hoort het te gaan. En de ouders horen het kind daarin te supporten. Maarja.. Dat vindt je hier, in dit gezin, niet. Kinderen die zich los willen maken en zelfstandig willen worden omdat ze daar behoefte aan hebben, en normaal is met de ontwikkeling, worden hier vastgebonden en angstig vastgehouden.  Nou.. Straks breek ik los, en ben ik weg. LEKKER WEG!

 

Toedeloe!

Hekelen.

Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan mensen die niet voor hun mening uitkomen. Neem mijzelf af en toe. Als er iets is, waar ik me aan hekel, is het wel als mensen mensen napraten. Ik hekel mij aan mensen, die dingen vertellen alsof ze het meegemaakt hebben terwijl ze het alleen maar van horen zeggen weten. Waar ik me nog meer aan hekel? Achterbaks gedoe, mensen die je vastleggen en al jouw contact verbreekt met de buitenwereld. Mensen die je thuis houden onder het mom van dat je moet helpen met het huishouden. Een hekel heb ik ook aan mensen die vinden dat je een eigen mening mag hebben, als die maar strookt met die van hemzelf. Nog meer hekels? Ja. Aan bijv. het moeten missen. Aan mijn downdagen. Ik hekel me aan mezelf dat ik het niet aankan. Ik hekel mij aan diegene, die zijn bek open heeft getrokken die verstandiger geweest zou zijn als hij niks zei omdat hij nu de consequenties voelt. En alsnog niet toegeven. Blijven zeggen dat ik er maar aan moet wennen dat dit leven is. Dat ik niet alles krijg wat mijn hartje begeert. Alsof ik dat kreeg. Alsof ik niet wist dat het leven pijn kon doen. Ik ben geen tienjarig kindje meer. Ik ben niet meer dat meisje dat altijd met zichzelf speelde omdat er geen klasgenootjes bij haar mochten spelen omdat ik te ver weg woonde. Ik altijd met mezelf speelde, omdat ik leefde tussen een mannengezelschap. Misschien ben ik daarom ook wel zo hard in dingen. Ik denk, dat ik dat van jou heb afgekeken. Ik hoop, dat als jullie een kind krijgen, het precies zoals jou wordt. Dat jij je eigen trekjes terug krijgt, en hard ook. Maarja.. Je durft zelf niet eens de confrontatie aan met je eigen zusje. Jij hebt toch altijd je bekkie wel klaar? Waarom nu dan niet? Je weet dondersgoed dat je alles verbruikt heb. Je weet dondersgoed waarom ik geen normaal woord meer met je wil voeren. En dat moet je vooral niet op hem af schuiven. Dan ben je nog verder van huis, dat verzeker ik je. Dan heb je je laatste credit helemaal weggebrand. Zelfs dat standje van: Familia, is dan weg. En of dat nog terug komt? Ik heb zo’n vermoeden dat ik er niet mee zal zitten. Wie het laatst lacht, lacht het best. Ik ben er nu misschien nog niet klaar voor, maar als ik er klaar voor ben, berg je maar, schorem. Verder heb ik nooit iets gezegd over jouw vriendin/vrouw. Ik heb nooit iets gezegd over je macho-verhalen. Ik heb nooit iets gezegd op de manier hoe jij vertelde. Maar dat is nu anders. Ik trek mijn smoel open. Ik geef je steken met een mes in je zij door middel van woorden. Ik voer de spanning zo op, dat je uiteindelijk misselijk-kijkend wegloopt. De haat die ik nu draag tegenover jou, heb je zelf gezaaid. En je voedt het, elke keer weer. Elke keer geef jij het haat-akkertje voor jou weer water. Met je schijnheilige ik-heb-toch-niks-fout-gedaan-kop. de Ik-deed-alleen-waarom-gevraagd-werd-kop. De wat-kan-mij-het-schelen-ik-woon-toch-niet-meer-thuis-kop. Weet je wat.. Ik hoef je niet meer te zien. Eens in de zes/zeven weken laat jij je hasses zien. Dat je het nog schaamteloos durft. Ik zou ook niet in de buurt van een boos klein zusje komen. Zou ook te bang zijn dat ze geen tien jaar meer is en een eigen mening heeft. Ik zou ook bang zijn voor dat meisje, je zusje, die daar over jou heen gaat walsen, dat je dacht dat je nooit meer af zou vallen. Niet dat je dik bent hoor.. Je bent gewoon aan de forse kant. Ik ram je met woorden in elkaar, en ik zal zo hard de pijnlijke waarheid tegen je zeggen, dat je niks anders doet als wegrennen als een kater met zijn staart tussen z’n poten. Een hond ben je namelijk niet. Honden zijn lief, en mooi. Katten daarin tegen vindt ik bijzonder lelijk en gemeen. Achterbaks en sluw. Precies zoals jij. Maar je hebt het postuur en het loopje van een olifant. Achja.. Heerlijk zo’n ik-haat-je-blog. Heerlijk om even van me af te katten zodat ik me kan voorbereiden op een heerlijk gesprek. Ohja.. Gesprekjes, ook zoiets waar ik een hekel aan heb. Vooral gesprekjes met de oudste huisgenoot. Probeert alles uit je kop te praten en vooral alles in zijn macht te behouden. Nou, ik heb slecht nieuws voor je, hoe dichter jij mij vast probeert te houden me niet los te laten, hoe verder weg ik bij je ga. Puh. Zo. Of ik er beter van wordt? Ik denk het echt wel. Ik ga slapen, want jij bent moe. Dikke doei!

Touchdown.

Ze rende voor haar leven. Haar longen protesteerden en elke ademhaling deed zeer in haar keel. De steken in haar zij verlaagde haar tempo en ze klemde de bal tegen zich aan. Achter haar was een wervelwind die ze bijna achter zich had gelaten. Maar zonder rennen, zou ze het niet redden. Ze keek naar de bal in haar armen en daarna achter haar. De wervelwind kwam steeds dichterbij, maar ze kon niet meer. Haar conditie gaf het op, en haar benen gaven pijnscheuten bij elke stap. De wervelwind haalde haar passen sneller in en toen voelde ze een enorme duw. Ze rolde over het veld en toen ze tot stilstand kwam, rolde de bal uit haar armen. Ze keek erna en de tranen biggelde over haar wangen. Met haar vuist sloeg ze op de grond en begroef ze haar hoofd in haar armen. Touchdown. In gedachten zag ze zich weer verzwakken tot ze niks meer kon en geveld worden en naar de andere kant van het veld worden gesmeten. De wervelwind was haar gevoel. Lang had ze ervoor weg kunnen rennen. Maar zodra het de kans kreeg, sloeg het toe, en velde haar genadeloos neer. Ze was hier niet sterk genoeg voor. Ze kon het niet aan. Waarom hadden zij dit haar aangedaan? Wisten ze niet dat ze haar alles ontnomen hadden wat ze had? Wisten ze dan niet, dat dit geen goede manier was om dingen op te lossen? Waren ze soms zo bang, omdat ze zagen dat het echt goed zat tussen ons? Wilden ze niet toegeven wat hun ogen zagen?? Het is nu toch te laat. Ik ben je kwijt. Ik weet niet of je het begrijpt, ergens denk ik van wel, maar toch ook weer ergens dat ik alleen maar een stalker zou zijn, als ik je ook maar iets toe stuur. Ik wil graag geloven dat alles inderdaad goed komt. Maar ik geloof mijn eigen woorden niet meer. Alles lijkt wel weggevaagd door de wind. Het leren voor de ‘toetsweek’ deze week wilde echt niet. Straks mijn mondeling. Ben benieuwd hoe ik me hieruit werk. Ik ben best afgevallen. Van net onder de 63½kg, nu nog maar een luttele 57kg. Ik ben kapot moe van de strijd die dagelijks gevoerd lijkt te worden. Zelfs naar het bos, naar mijn bankje gaan, heb ik de puf niet meer voor. Ook geen tijd. Dit weekend ben ik geveld. Een keiharde Touchdown. Je zit in mijn hart lief. Heel diep. Ik houd van je. Zo zielsveel.

You’ll be in my heart, believe me, you’ll be in my heart. No matter what they say, I’ll be there, always. I’ll be with you. Just look over your shoulder. I’ll be there.. Always. © Phil Collins.

Yiruma – River Flows In You

 

I look so tough, but I’m just a girl..

Hja..

Ik wil wat typen maar ik weet niet waar te beginnen. Ik wil wat schrijven maar de woorden in mijn hoofd vormen geen zinnen. Vandaag.. De dag, de datum. Tuurlijk, het is maar een datum.. Maar toch wel die ene datum. Vandaag die dag. Klokslag half, ik heb mezelf weer betrapt op het kijken van de klok. Wanneer het stopt? Ik weet het niet. Het gaat automatisch. Onvoorstelbaar voor mensen, maar zo gewoon inmiddels voor mij. Mensen zeggen dingen zo makkelijk, maar als je er middenin staat, is het anders. Je kunt wel zeggen sus en zo. Maar of je van je woorden daden kan maken.. Misschien. Je kan ze toepassen, maar 1-2-3 is het niet verholpen. Nu nog, 4 maanden later. Het is inmiddels al half 1, en nog is de blog die over de 6e van de maand gaat niet online. Gewoon, omdat het verwoorden van deze gevoelens, te moeilijk is. Uitleggen kan ik het niet, dus snappen zal niemand het. De flashbacks komen, maar gaan helaas niet snel weg. Ze blijven hangen als een oude plaat die afgespeeld wordt waarvan je geniet maar waar de krassen op zitten. Het zijn fijne herinneringen, daar niet van. Maar toch.. Het roept vragen op, en ook weer dat gevoel. Dat gevoel waar ik me nooit zo bewust van was geweest. Ik wil nu slapen, en dat ga ik met al mijn energie die over is proberen. Ik mis je, vooral de laatste tijd weer. Dat het lege gevoel de overhand neemt, en ik alleen maar naar mijn telefoon staar. Er wordt hier ergens, zielsveel van je gehouden, en je wordt ontzettend gemist. Welterusten lief. Ik hoop, dat ik vanavond even bij je mag komen uithuilen of even in je armen mag liggen. Forever Yours..

Onschuldig, en toch onverdraaglijk

De vraag; “Wat doe je vanavond?” was naar een vriend gericht. Ik zat met mijn beste vriendin en een vriend in de bus, toen die vraag gesteld werd. Vanavond zou hij lekker op de bank hangen met zijn vriendin, en even leren, was zijn antwoord. Daarna kwam de vraag, “Wat doe je in het weekend?” “Naast werken, en slapen, met mijn meisje wat leuks doen.” Ik neem meestal geen deel aan het gesprek dat zij voeren. In principe reis ik alleen. Ik reis samen met mijn muziek en soms met mijn boek. Meestal vertrek ik naar hogere sferen en laat ik de aarde onder mij. Maar zijn antwoord, deed me toch wel wat. Het voelde onverdraaglijk. Deels een jaloezie, deels weer iets om in mijn hoofd te sluipen. Even lekker hangen met zijn meisje. Zijn meisje.. Een leeg gevoel overdonderde me helemaal en daar zit je dan.. Alleen in de bus, niemand naast je, alleen jij en je muziek en je grote fantasie. Waarin je je pijn verzacht met zoete woorden en mooie momenten en er dankbaar voor zijn. Maar toch.. Het knaagt van binnen, en om nou te zeggen dat je het niet merkt, nee. Soms laat ik het toch wel merken terwijl ik denk dat ik het goed camoufleer. Ik kan goed acteren, de wereld op andere voet zetten dan de werkelijkheid. Ik kan me zo sterk en slim voor doen, maar diep van binnen ben ik ook maar iemand die niet weet wat ze moet en die toch niet zo tough is. Er zijn maar weinig mensen, zeer weinig, die die kant kennen. Ik ben niet iemand die graag met haar gevoelens te koop loopt. Dan maar een masker. Het leven gaat door, dus jij ook. Op school weet mijn coach het hele verhaal ook. Ze bewonderde me zei ze. Die vrouw, is echt wonderlijk. Ze is ontzettend goed in les geven, en heeft snel door of je wat dwars zit en of je serieus bent. Ze vertelde mij -de eerste trouwens die dat zei- dat het een gevoelskwestie is, en dat ik rustig de tijd moet nemen om het opzij te zetten. Ik heb nog nooit tegen iemand die ik net ken, mijn emoties laten zien. Zij doorzag mij al die tijd. Als ik behoefte had aan praten, mocht ik komen. Elk moment van de dag. Mocht ik het niet meer zien zitten, moest ik mailen, ze keek elke dag naar haar mail, en vaak. Mocht het op school niet willen lukken, omdat ik weer in een down-periode zit, moest ik maar roepen. Deze week is zo’n dag. Voor haar kan ik niet spelen, en daar heb ik de pest in. Ze weet dat het weer zover is, dat ik mezelf opsluit en weinig met anderen omga. Ik me afzonder omdat ik mijn hoofd breek over wat er allemaal gebeurd is, en hoeveel ik om je geef. Maar zij had er geen problemen mee gehad, als haar dochter met een tien jaar oudere vriend thuis kwam vertelde ze. In haar familie waren twee mensen die met iemand liepen die meer dan tien jaar ouder was. Ook zag ik in haar altijd wel masker, dat ze het erg vond. Mij vertelde ze, aan het einde van het gesprek, dat ze vanaf het begin dat we elkaar ontmoette, dat ze dacht dat ik al wel door het een en ander heen was gegaan, door mijn manier van doen. Ik lachte wel ontzettend zelfverzekerd, maar heb het niet goed verborgen, zelfs voor haar niet. Klasgenoten weten ook hoe mijn vakantie was, weten ook hoe alles gegaan is, weten ook dat ik er nog steeds niet ben, en laten mij met rust als ik me weer eens afsluit. Deze week ging al slecht, maar na die onschuldige vragen, van mijn best mate, aan een vriend van ons, voelde ik weer hoe alleen ik was. Hoe saai mijn leven in werkelijk is en dat het geen enkele kleur bevat. Zo onschuldig, maar toch zo onverdraaglijk. Morgen is het zover. De dag, de datum.. De vrijdag dat voor mij eigenlijk het ‘leven’ eindigde, en dat de duisternis begon. De datum, die mijn leven, en ook daarvoor, in meer dan alle kleuren van de regenboog kleurde. Alles valt op dezelfde dag. Dubbelhard, dubbel zo pijnlijk. Ik weet niet waarom ik de laatste tijd ineens weer denk dat jij wel eens online kon zijn. Ik weet niet waarom ik denk dat ik je weer een keer zien zal, en spreken. Eerst waren het dromen, nu zijn het nachtmerries. Ze maken me wakker en verdrietig. Ze laten me huilen en me leeg voelen van binnen. Een onschuldige hartenwens, maar zo pijnlijk als het snijvlak van een mes. Diep van binnen knuffel ik je nog steeds fijn, diep van binnen voel ik je mij nog wel eens vasthouden je me warm maken van binnen. Why can’t I let go.. Let go the fact your gone. Let go ‘caus of the fact, we are pulled out of eachothers arms.. Why can’t I let you go.. Vannacht hoop ik op een goede nachtrust, morgen hoop ik op een duf-dag. Een dag dat niks doordringt, een dag dat ik vergeet wat het is.. Een dag dat ik een keer vergeet hoe ik bij jou had kunnen zitten. Byebye, welterusten, sleep tight.

Nooit.

Hate me today, hate me tomorrow, hate me. Hate me for all the things I didn’t do for you..

 

Het zinnetje hierboven is afkomstig uit een liedje. Het is een mooi nummer, en de tekst is aangrijpend. En begrijpend. In de clip gaat een moeder dood, en heeft haar zoon spijt van alle dingen die hij haar heeft aangedaan en de dingen die hij niet voor zijn moeder heeft gedaan. Het enige wat hij nog van haar heeft, is haar ingesproken voicemail voor hem. Hij zingt dat zinnetje en dat zinnetje heeft me diep geraakt. Ik kende het liedje al een lange tijd, en was em eigenlijk al weer vergeten. Als ik nadenk, over hoe en wat tussen de liefde van mijn leven en mij, kan ik me aardig in dat zinnetje vinden. Voor mijn idee heb ik te weinig voor hem gedaan. Te weinig voor hem, en voor onze relatie, die ik toch wel als zeer bijzonder en speciaal wil bestempelen. Ik ga een hele lange tijd terug. Begin van het jaar, 2 dagen voor de verjaardag van zuslief en moeps. Ik mocht de bruidsjurk van zuslief passen en we hadden dikke schik. Ik zag hem steeds vaker bij zuslief en zwagertje thuis, maar dacht betrekkelijk weinig aan hem toen nog. Hij was er wel, maar gewoon als een onwijs te gek persoon. Ik paradeerde trots de bovenverdieping rond en ’speelde’ met neefjelief een beetje. Zuslief belde haar mannetjelief en vertelde dat ik haar bruidsjurk droeg, hij moest even komen kijken. Zuslief vertelde er niet bij dat hij met zwagertje meereed. Toen ze aankwamen vertelde zuslief eindelijk, dat hij er ook bij was. Stiekem schaamde ik me een beetje. Mijn haar zat niet echt geweldig vond ik zelf, kortom, ik vond mezelf er nou niet zo spetterend uitzien die dag. Ze kwamen boven en allebei de mannen dachten wat ze dachten. Logisch.. Haha. Zwager keek en dacht volgens mij, ik zie liever jou in die jurk dan je zusje, maar goed. Wat hij dacht, weet ik niet. Hij keek verlegen, en toch ook een beetje overdonderd. Zo kam het op mij over in ieder geval. Of het zo was, weet ik niet. Ik weet niet wat er in zijn koppie om ging, waar hij aan dacht, of het het überhaupt wel interesseerde dat ik daar zo bij stond, laat staan dat ik toen dacht dat hij me zag staan. Zuslief was in een blije bui en zei voor de grap, -ik noem hem voor het gemak even bij zijn bijnaam- dat KoE zijn pak eigenlijk moest halen en aantrekken, en dat we dan samen op de foto zouden gaan. Ik zal toegeven, ik vind dat echt geen slecht idee. Ik was er wel voor in, en stiekem, vond ik het wel spannend. KoE zei echter dat hij het niet deed. Hij twijfelde wel, maar deed het toch niet. Ik weet nog, dat ik best een teleurstelling voelde. Het maakte me niet zoveel uit daarna, want ik had toch nog wel leuke foto’s van zuslief gekregen. Maar ik zal nooit vergeten hoe je keek, toen je mij zag, in die kamer, met die bruidsjurk. Weet je nog, toen ik in het dorp was, en er een ‘modeshow’ was. Me moeder haalde me over om mee te doen, en ik deed mee. Ik kreeg een shirt, en werd opgemaakt. Ze liet broederlief jouw bellen. Waarom liet ze jou bellen? Ik weet het niet.. Ze liet jouw bellen en jij was in het dorp. Je was aan het shoppen met je zusje. Jullie kwamen allebei kijken, en tering wat maakte je me zenuwachtig. Ik kon mijn mond niet goed stil houden voor de foto, en mijn handen niet goed kwijt tijdens het lopen. Elke blik naar jou, maakte me zoveel sterker en zoveel meer zenuwachtig. Aan het einde weet ik nog steeds hoe je keek. Man wat werd ik verlegen. En zo’n verlegen persoon ben ik helemaal niet.. En toch maakte je het me. Ik had de foto binnen, en je wilde em graag hebben. Maar je moet wel iets weten. Toen ik in de camera keek, dacht ik aan jou. Toen ik in de camera keek, lachte ik naar ‘jou’. Ik heb het je nooit gezegd, ik weet niet eens of ik je weleens verteld heb dat jij mijn leven zoveel meer kleurrijker maakte. Een ding weet ik wel. Ik zal nooit die blik in je ogen vergeten als ik de kamer binnen kwam. Ik zal nooit vergeten, hoe je keek, toen ik in mijn galajurk aan jou verscheen. Ik zal nooit die blik in je ogen vergeten, toen ik daar op dat podium stond. Ik zal nooit jouw blik vergeten, als we een date hadden. Ik zal jou nooit vergeten. Om wat je voor mij gedaan hebt. Wat je voor ons gedaan hebt. Wat jij met mij gedaan hebt, en wat je veranderd hebt. Ik zal je nooit vergeten om wie je was, en om wie je bent. Ik zal nooit vergeten, hoe jij hebt gevochten voor ons. Ik zal onze nachten met de jongens, maar vooral met jou in de bios nooit vergeten. En weet je nog, ons laatste gesprek, bij mij thuis. Voor alle ellende, dat je zei, “Ik raak je kwijt meisje.. Ik raak je kwijt..” Dat ik zei, dat je mij nooit kwijt zal raken ? Ik denk, eigenlijk weet ik het zeker, dat als we elkaar weer tegen komen, de vonk, de vlam, of het vuurwerk weer overslaat. Ook al zal het tijd nodig hebben. Nu moet ik het zonder je doen. En dat is zo moeilijk. Ik mis je hand in de mijne en je arm om mij heen. Die armen die mij troostte. Ik zal verder moeten, en dat wil ik ook, maar vergeten doe ik je niet. Kwijt raken zul je me nooit.

So I crawl, underneath my blanket, where I can hide away. I know I can take it, it’s just one of those days.

I think I know now..

So I crawl underneath my blanket, where I can hide away, I know I can’t take it anymore, caus I know now, it’s just one of those days. I can’t stop seeing your face, in every place.

Ik weet nu, dat die dagen, een van die dagen zijn. Die dagen zijn zwart, en maken plaats voor al mijn verdriet. Al mijn haat en al mijn wanhoop. Ik weet dat ik dan dingen tegen mezelf zeg, die op dat moment zo duidelijk en voor de hand-liggend zijn, in die gedachtegang. Maar toch weet ik ook wel dat dat niet zo is. Toch, stiekem, sluipt het overtuigend naar binnen. Wat ik dan tegen mezelf zeg? Eigenlijk hetzelfde als dat mijn ouders onterecht tegen me gezegd hebben. Slapeloosheid is 1 van de dingen die een gevolg zijn van mijn piekeren. ’s Nachts lig ik wakker en rolt de ene na de andere traan over mijn wang op me kussen, en wens ik mezelf in een gelukkiger tijdperk. En laat me dat nou net weer terug bij af brengen. Aan wat anders denken werkt niet. Ik probeer het nog elke keer, maar toch komen dingen er tussen door, die normaal gesproken al weg zijn. Het zijn die zwarte dagen aan het begin van de maand. En het einde. Daar tussenin gebeurt er niet veel. Ik kan blijven vragen waarom, ik kan blijven schelden en tuffen op die gast, ik kan me tegenwerken, maar niks helpt. En toch kan ik ook niet verder. Een seconde duurt een minuut, een minuut duurt een uur, en een uur duurt een eeuwigheid. Wanneer mag ik weer eens in slaap vallen terwijl ik wachtte op een smsje. Jouw gezicht zie ik overal. Als ik even weg droom naar Amerika, ben jij daar. Als ik even weg droom, naar mijn eigen huisje, klop je op die deur. Als ik ook maar ergens aan denk, kom jij weer tevoorschijn. Is het omdat al mijn vrienden en klasgenoten nou verkering hebben? Er zijn dr op 1 hand te tellen die geen vriend/in hebben. Waaronder ik er ook 1 ben. Was het omdat ik wist, dat de thuiskomst onaangenaam zou zijn? Dat ik verdomme toch nog diep van binnen voelde dat er nog een droom was dat jij er ook stond ? Het was de dertigste dag van de maand. In het vliegtuig naar huis, overal waar ik keek, dacht ik aan jou. Alles wat ik zag, deed me denken dat jij dat ook mooi had gevonden. Iedereen in mijn buurt sliep, de Stewardess die tegenover mij zat, was het eten aan het opwarmen en ik dook verder weg in mijn dekentje. Over mijn koude gezicht rolde een warme traan. Mijn ogen brandde mijn hoofd uit, en wat was ik blij met en nachtvlucht en een gescheiden vlucht. Moeps zeker 14 rijen verder naar voren, en ik bij de Exit. De rest van de vlucht zat je in mijn hoofd. Wil je dat ik aan je blijf denken ? Wens je diep van binnen zo hard, dat ik je niet zal vergeten ? Of wil je me niet meer zien, omdat je bang bent dat je dan .. Ja wat.. Depressief wordt, of er helemaal niet meer bovenop komt en je het zelf ook nog steeds moeilijk vindt. Wil je geen contact, omdat je bang bent dat ik dan nog verder van de weg af raak ? Of denk je helemaal nergens meer aan.. Leef je door, en ben ik uit je gedachten. Ik ben kapot.. Ik wordt gek. Gek van mezelf, van mijn omgeving, van mijn ouders, van mijn down-dagen, van mijn herinnering die levensecht aanvoelt. Ik durf in ieder geval niks meer naar jou toe te sturen. Je wordt gewoon gek van zo’n klein dom meisje dat alles nog moet leren. Je wordt gek van dat meisje dat je eens in je armen had, en niet weet hoe ze verder moet. Je wordt gek van het meisje, dat zo vaak zei; “Het komt wel goed, lief.” en zelf haar smoel niet lostrok. Gek wordt je van dat meisje, dat alleen maar depressief is na de breuk door haar ouders. Ik geef je gelijk. Het is irritant. Maar ik weet niet hoe ik verder moet. Elke deur in het doolhof zit op slot. En het wordt steeds donkerder. Ik voel me een kinderachtig meisje, dat niet normaal met zoiets om kan gaan. Waarom reageer ik zo heftig? Ik weet het niet, misschien omdat je het beste bent wat me is overkomen. Ondanks dat we zo bezeken werden. Ik werd niet verliefd op je omdat je een autootje had. Ik werd niet verliefd op je, omdat je zoveel ouder was. Ik werd niet verliefd op je, omdat je er gewoon leuk uitzag. Ik werd verliefd op je, omdat je was wie je bent. Ik werd verliefd op je, omdat je grappig was. Ik werd verliefd op je, omdat jij mij liet genieten van het leven. Ik werd verliefd op je. En nog steeds komen mijn gevoelens voor je naar boven als ik een levensecht beeld van je droom. Ik zou zo graag gewoon, net zoals jij, verder willen gaan! Maar ik kan het niet.. Het lukt niet.. Ik zit hier maar met een pruillipje te snikken en te hopen dat ik er snel bovenop kom. Ik zit hier maar, zielig een blog te typen over wat me dwarszit. Ik mag alles en vooral niets. Ik denk, dat ik weet, dat het weer 1 van die dagen zijn. Deze nacht, ben ik moe genoeg van de afgelopen nacht om te slapen. Lief.. Ik weet dat je het niet leest, maar toch moet ik het zeggen.. Slaap lekker, take care, en ook al zou je het niet willen horen, ik houd van je.

Ooit..

Heb je ooit wel eens het gevoel gehad, dat je in vuur en vlam stond? Heb je ooit wel eens het gevoel gehad, voor iemand door de hel te willen gaan ? Ooit wel eens.. Het gevoel gehad dat je echt van iemand hield? Ik wel. Ooit wel eens het gevoel gehad, dat de wereld in een klap, de omgekeerde Big Bang Theorie, onder je verdween? Ooit wel eens zo bang geweest voor het duister, dat het je de rillingen geeft ? Ooit wel eens in een storm gestaan die niet ophoud en waar het regent en golfballen hagelt, en niemand je hoort? Heb je ooit wel eens gedacht, dat elk moment, dat zo fijn en teder kan zijn, als een luchtbel uit elkaar kan spatten ? En dat dan niet eens door jullie samen. Ooit wel eens gehad, dat je voor je gevoel, niemand om je heen hebt, en je daar maar staat, en voor wie? Sluit je ogen en beeld je eens in, een donkere ruimte. Een huilende wind die gilt door de hoeken van je kamer. Beeld je eens in, dat het hard regent en er geen verwarming is in jouw lege kamer. Beeld je eens in.. Dat je alleen op de wereld bent. Dat je schreeuwt en jij de enige bent die jouw wanhopige stem hoort schreeuwen. Beeld je eens in, hoe het is, om buik- hoofd- en keelpijn te huilen. Luister naar het kloppen van je hart. Klopt die nog zoals altijd? Of tikt die maar omdat het niet kan stoppen en het gewoon door gaat. Voel je wel eens, de warmte door je aders stromen als je de persoon ziet van wie je houd ? Of is die nog niet in je leven verschenen, en vind je het wel best zo.. Beeld je eens in, hoe het is, om iemands leven kapot te maken, om daarna de zalf te willen zijn die wonden heelt. Beeld je in, hoe dat bijt. Hoe het ontsteekt, en hoe de wond open blijft. Beeld je eens de persoon in, die jouw leven compleet veranderde en je vertelde dat je speciaal was voor diegene. Kijk in die ogen, houd het beeld vast, en reik met je hand naar die foto. Streel dat gezicht waar je zoveel van houdt. Voel dan hoe je weggeduwd wordt en achter tralies wordt gezet en niks meer kan. Zie dan hoe donker je wereld is. Voel hoe alleen je bent. Zie.. Hoe kapot je gaat van binnen. Niemand snapt waar ze jouw doorheen laten gaan. Je voelt je schuldig dat je, toen zij besloten dat het uit was tussen jullie, je geen woord uit kon brengen terwijl je zo graag had willen zeggen waar het op stond. Beeld je eens in, hoe het is om niet opgewassen te zijn tegen een familie. Beeld je eens in.. Dat die familie, jouw leven ruïneerde en jij zelf maar moet zien hoe je op staat. Zie jezelf staan in een donkere put, met ontzettend ver boven je, aan de hemel, een lichtpuntje. Zo groot als een speldenknopje. Kijk eens naar boven en zie dat dat kleine sterretje, dat eerst zo groot was en je leven verlichtte, zich steeds verder van je verwijderd en jij er niet achter aan kan. Je zit vastgeketend. Geketend aan plichten, en een hoge druk. Voel je haat tegenover anderen die je niet durft uit te spreken. Voel de agressie die je tot alles in staat maakt maar toch net onder die grens blijft. Hoor, hoe je afgestraft wordt voor jou mening. Zie, het bloed dat warm was, koud uit je hart stroomt. Hoor hoe jij jezelf uitkaffert omdat je je smoel niet open trok. Hoor hoe jij jezelf verwijt dat het zo is gegaan. Luister, hoe jij langzaam aan gelooft, dat je een stuk waardeloos vreten bent en dat je ook niks kan. Dat je vrienden van je broers afpakt en je je gedraagt als een slet. Dat je langzaam aan gelooft, dat je het niet waard bent geweest, terwijl hij zei van wel. Hoe jij begint te zien dat jij verschilt van iedereen. Dat je onzekerheid toeneemt.  Zie hoe je jezelf toetakelt en je het zelf niet eens ziet. Kijk naar je dromen waarmee jouw brein en gevoel je door een brandende hel laat gaan en dat je tranen branden in je ogen. Hoe het zout bijt in je wonden en hoe mager je bent. Hoe koud het is en hoe de wind huilt en de regen de rotzooi uit je wonden spoelt. Voel de huivering van elke aanraking van je naaste die het zo nodig moest verpesten. Voel de valse tranen, hoor de gemene klanken, en aanschouw het toneelspel dat voor je gespeeld wordt. Het leven is niet voor iedereen rijkelijk bedeelt met klavertjes vier, hoefijzers en liefde. Niet iedereen ontvangt interesse in hetgeen wat hij of zij doet. Niet iedereen weet hoe het is om zorgeloos te kunnen genieten van de liefde. Niet iedereen voelt hetgeen wat jij voelt. Niemand.. Leeft hetzelfde.