Famous Quotes

“Logic will get you from A to B. Imagination will take you everywhere.” — Albert Einstein

“Before you go and criticize the younger generation, just remember who raised them.” —Unknown Author

Afgelopen vrijdag ben ik met mijn kinders J. en L. wat gaan drinken. Ik had er de hele week al naar uit gekeken, omdat het lang geleden was dat we echt met z’n drieën weg zijn geweest. De laatste keer, gingen we naar de film Sherlock Holmes (Erg leuke film!) maar toen was er nog iemand bij. Dus het was niet echt met z’n drieën. We zien elkaar steeds minder, omdat iedereen bezwijkt onder de bergen huiswerk en presentaties. Laat staan de bufferweken, inleverweken, toetsweken, en voor mij dan de komende 2,5 maand stage. Ik moest en zou met ze afspreken en na uitvoerig overleg is het er dan. JEL. Hoe vaak we met zn drietjes wat gaan drinken weten we nog niet, maar het zal erin blijven. Om de zoveel tijd, met z’n drieën wat drinken, bij kletsen, en vooral ouwehoeren. onder het genot van bier, wijn, en afgelopen vrijdag de Chocolat Bounty en een Piña Colada, met.. Jaja, een Bittergarnituurtje, hebben we lekker bij gekletst, ge-ouwehoert, en uiteindelijk serieus gepraat. Vriendin L. moest eerder weg, en nadat zij weg was, bleven J. en ik nog lekker even loungen met een Piña Colada. En toen kwamen de serieuze gesprekken. Over zijn leven, en over dat van vriendin L. maar ook over dat van mij. Vriend J. en ik zaten in de lounge, helemaal achterin de hoek. We hadden het over ons liefdesleven. Het mijne was bekend, maar de vraag of ik inmiddels weer een beetje naar jongens keek, was onvermijdelijk. Ik vertelde over de sjans die ik af en toe dan wel eens had. En dat ik me de laatste tijd pas weer een beetje zelfverzekerd begin te voelen om weer es een flirt terug te doen. Op school bijvoorbeeld, als een jongen langskomt, die me aankijkt, en even lacht, lach ik weer terug. Ik kijk niet meer weg. Of als die barman van dat café wel iets te duidelijk laat merken dat hij mij wel ziet zitten, ik hem een aardige glimlach geef. Maar toch, het roept daarna alleen maar negatieve gevoelens op. Vriend J. zei iets, en ik weet niet precies meer wat, maar het kwam erop neer dat het echt nog wel weer een keer zou komen, maar ik niet verder moest gaan dan ik kon. Het zette me aan het denken. We hebben het nog over zijn vriendin gehad, en over L. en vriend S. dat we eigenlijk allebei denken dat het niet veel gaat worden. Hoe sneu we het ook voor onze vriendin vinden, maar zij durft niks te ondernemen, en hij is denk ik gewoon een beetje te lui om wat te ondernemen. Het was inmiddels al over twaalven, en ik zou om twaalf uur ongeveer thuis zijn. Ik had al een smsje gestuurd dat ik later zou komen, omdat we op de rekening moesten wachten. Uiteindelijk zijn we naar voren gelopen en hebben we daar nog een keer om de rekening gevraagd en em betaald. De barman die deze reis iets minder flirtte, wist wel precies te vertellen waar we zaten toen het meisje bij de kassa het niet wist. J. en ik betaalde en liepen naar buiten. De mist was aardig dik, en J. stond erop dat zijn ‘moeder’ veilig thuis kwam. Het was mistig, nacht, en ik was alleen. Hij ging mee. Ik kwam drie kwartier te laat thuis, en zag later pas dat ik twee gemiste oproepen had gehad van thuis. Ze waren gelukkig niet boos. Toen ik eenmaal naar bed ging, kreeg ik een smsje van J. dat hij ook veilig thuis was gekomen en ook zijn bed in dook. Ik wenste hem welterusten en deed mijn laptop a.k.a. stereo uit en ging in bed liggen. Ik was moe, maar toch kon ik niet slapen. Innerlijk was ik nog actief. Mijn denkvermogen draaide op volle toeren en ik ging de avond nog een na. Het was super gezellig, echt waar, maar in bed, dacht ik maar aan 1 ding. En ik fluisterde het naar mijn knuffel, die trouw de wacht over me houd, vanuit zijn hoekje van me bed, of wanneer hij stevig tegen me aanligt: Welterusten lief. Ik houd van je.

Mist

Vanmorgen toen ik door het raam bij de trap naar buiten keek, zoals elke ochtend, zag ik het al. Was niet om heen te kijken, maar het was anders dan normaal. Mooier. De zon liet de mist geheimzinnig maar ook heel gemoedelijk over komen vond ik. Toen ik in de bus zat, en langs het bos reed en de begraafplaats aan de overkant, en ik ernaar keek, was er een vrij dichte mist tussen de bomen. Prachtig! En op een open plek, was het niet 1 lijn mist, maar ook nog eens een soort punt vorm. Het ging omhoog. Als ik geen toetsen had, was ik misschien wel uitgestapt om lekker te wandelen tussen de mist en de bossen door. Het was zo mooi! En toen ik weer naar huis ging, kreeg ik de inspiratie om deze blog te typen. Ik wilde ook dolgraag foto’s maken want het was zo mooi! Geheimzinnig, uitdagend, spannend, en tegelijkertijd zo kalm en het leek je te verwelkomen. Ik verbeelde me ook nog dat het muisstil was, en ergens in de verte de kerkklokken in mineurstemming een wijsje dreunde. Tevens bracht de mist me ook weer aan het denken. Gek genoeg. Eigenlijk kan ik de afgelopen maanden vergelijken met een dikke mist. Een hele dikke laag mist, die mij naar de verkeerde wegen leidde. Het begint een beetje op te klaren. Nog steeds heb ik wel een dikke laag mist voor me neus. Dan ben ik ook letterlijk van de kaart en kan ik maar beter gaan slapen. Vandaag vond ik die serene sfeer heerlijk. De mistbanken zijn nog steeds niet helemaal verdwenen. Maar het klaart steeds een klein beetje verder op. Soms wat sneller en makkelijker dan de andere keer. Maar goed, we’re all humans after all.

Quote

“Humanity has to fall and feel miserable, so they get reminded they’re still Human after all.” – LLN.

Koude Oorlog

Afgelopen weekend ben ik een weekendje naar Duitsland geweest. Samen met een club jongeren van de kerk. Mijn eerste indruk was: ‘Het wordt zeker weten saai..’ Zo was ook mijn instelling toen ik daarheen ging. Toch, had ik er wel zin in. Ik was toch eventjes weg uit het leven hier, ook al hadden we een druk programma. We kwamen op de vrijdagavond aan, in de jeugdherberg, installeerden ons, en keken een film. We hadden een nabespreking, iedereen maakte haar (en ook zijn) bed op, en ging na een tijdje praten, slapen. De volgende ochtend werden we om 7u gewekt, om om 7.45u aan het ontbijt te schuiven. Een lekker bolletje, verse kaas, kopje koffie, en ontbijten maar. Punt 1. De koffie was niet te zuipen, kennis T. en ik gingen zowat over onze nek en haalde snel een kop thee. Punt 2. De eigenaar was wel zo’n chagrijnige klootzak toen ik de jam pakte maar geen kwark, dat ik expres nog een bakje jam pakte. En daarbij wel een beetje kwark deed. Was goed te eten moet ik zeggen. Maar goed.. Toch was er een beetje het Koude oorlog-idee. 2 Broers en een zus waren mee, en iedereen wist dat het niet zo lekker liep daar thuis. Vooral het jongste broertje, was een echte opstandige puber, die een verschrikkelijke aura om zich heen had hangen waarvan ik na een poosje in zijn bijzijn te moeten zijn, gewoon misselijk werd. De spanning tussen de twee broers was om te snijden af  en toe, en die zus, een schat van een meid, probeerde de boel altijd maar tot bedaren te brengen en haar rol als grote zus in te nemen. Totdat moment. Het was zaterdag, een druk programma, in de ochtend naar de stad, shoppen. (Eten, drinken, iets leuks..) Daar begon het al. De jongste van de drie vond zichzelf stoer, door een flesje flügel te stelen. Het viel echter later uit zijn zak en zijn broer (s) had het gezien waarop dat jochie zei: ‘2 Euro, als je het niet doorverteld.’ De jongens gingen in de middag boksen, de meiden gingen maskertjes opdoen etc. Nou kwam deel 2 van het verhaal. Kennis T. bokste met dat broertje (b), en toen hij aan de beurt was, schrok T. gewoon van die gloed in de ogen die de jongen kreeg. De aura was heftig agressief en hij bonkte op de kussens alsof hij zijn leven moest redden. T. probeerde hem tot bedaren te brengen, en dat lukte. Het boksen was echter voorbij en broer S. wist niet echt wat hij ermee aan moest, en is naar zijn zus gegaan. Hij heeft het haar verteld, en tegen het vallen van de avond, zouden we naar de kroeg gaan met zn allen. Ik liep naar boven om mijn geld te pakken toen het gebeurde. Ik heb het niet gezien, maar het resultaat verbloemt niks. Ik rits mijn tas dicht en ik hoor een heftig gesnik. Een boos broertje B. loopt woest weg, en een joekel van een begeleider haast zich erachter aan en brengt de jongen tot bedaren en verteld hem op een vrij duidelijke en strenge toon dat hij als de donder zijn excuses aan moet bieden. Ik loop naar de kamer met het gesnik af en zie daar, zijn zus op de grond zitten, hard te snikken met haar hand voor haar oog. 1 van de begeleidsters was al bij haar en zei dat ik maar naar beneden moest gaan. Ik wist niet wat ik zojuist gezien had. Dat broertje, heeft zijn zus gewoon keihard een blauw oog geslagen. Uiteindelijk is meneer toch naar boven gegaan en hebben ze het, onder begeleiding van de begeleiders uitgepraat. Wij waren al in de kroeg, maar iedereen had het erover. Ik praatte met T. en we kwamen erachter dat we allebei aanvoelde dat er iets moest gebeuren tussen hen dit weekend. We hebben nog lang nagepraat over sport, school, en nog meer dingen. Tot zus en broertje binnen kwamen. Ze hadden alles uitgepraat, en het was weer goed. Het broertje had spijt van zijn daden, en dat mocht ook wel als je ziet wat hij met haar oog had gedaan. Ze kon er amper nog doorheen kijken. Zo dik was het. Later werd het knalrood, en nu is het paars en blauw. Het is een koude-oorlog daar thuis. Al die verhalen die ik hoor, van zijn broer, van kennis A. die vrij close is met de fam. en de rest, is gewoon erg. Ik vindt het fijn dat het alweer goed is tussen broer en zus, maar zij loopt een paar weken met een zonnebril op omdat haar oog zo dik opgezwollen is en straks alle kleren van de regenboog eromheen heeft gehad. Hoe haal je het in je hoofd om je zus voor haar hoofd te timmeren??!?!?!?! Ik kan er niet bij. Ik snap dat je boos kunt worden, maar dan geweld gebruiken? Nee.. Tegen een paal, maar tegen mijn bloedeigen zus? Nee sorry, over mijn lijk.

Jaaa, het is weer zover. Mijn ‘writersblock’ is over. Maar of ik nou geweldig leuke inspiratie heb? Nee, sorry niet echt. Ik heb wel leuke dingen gedaan, maar toch voel ik een enorme ondertoon bij alles wat ik doe. Een negatieve. En die ondertoon heb ik een aantal maanden terug vaak gehad. Te vaak. Ik probeer het te negeren, maar het lukt me niet uitstekend. Soms begin ik te twijfelen, maar druist mijn gevoel er zo overheen, dat het absoluut geen twijfelgeval is. En nog die dromen die de laatste tijd weer aardig naar voren komen. Steeds vaker droom ik weer van hoe het was. Of van hoe het zou zijn om vrij te zijn. Een paar nachten terug, had ik alles weg willen geven, als je alleen maar even je arm om me heen had geslagen. Het heeft me kapot gemaakt. Alles wat mij opbeurde, vind ik saai. Ik betrap me er steeds vaker op, dat ik gewoon zin moet maken om iets te gaan doen. Ik ga er gevoelloos heen, ben blij als ik naar huis ga, en als ik thuis kom, is het over. Ik wordt aangesproken op mijn gedrag, wat vrij logisch is, maar ik ben nog lief vergeleken bij veel pubers. Ik kan nogal nors uit de hoek komen, ook richting mijn moeder. Tegen mijn vader probeer ik zo nonchalant mogelijk te doen, maar daarna knijp ik mijn vuisten wit en schieten de tranen in mijn ogen. Een vriendin van mij, die ook blogt, was geschrokken hoe het gezin waar ik in leef, nu was. Ze had ons een half jaar niet gezien, ongeveer, en in die tijd, is er veel veranderd. Een heftig voorbeeld misschien: Ik vergrendel mijn laptop als mijn ouders in de kamer zitten en ik even wat op moet zoeken en ik niet weet hoelang ik weg ben, omdat ik bang ben dat ze in mijn laptop gaan zitten neuzen. Ik heb nu al drie keer mijn wachtwoord verandert, met de smoes dat dat wel moet, anders gaan ze op school op mijn laptop zitten rotzooien. Ik vertrouw het gewoon niet. Niet na al dat gezeik. Dat controlerende gedrag, het afkappen van mijn social network, het niet vertrouwen geven, en toch maar vrolijk en lief en aardig doen alsof er niks aan het handje is. De begrijpende papa spelen en me later een heel ander verhaal vertellen. Het schijnheilige gedoe van mijn moeder, die in haar slachtofferrol kruipt zodra er wat in de buurt komt van een ‘aanval’ richting haar. Het opbellen waar of m’n broer en ik blijven als hij weet dat we bij een goeie vriendin van ons allemaal zijn, en als we thuis komen, tegen mij tekeer gaat waar of we denken mee bezig te zijn. Dat het de laatste keer dat we door de weeks nog naar de film mogen, en bla bla bla. Ik ben mijn ouders spuugzat. Het liefste wil ik na zo’n kutnacht, met als toefje slagroom op het ijs een verdomde preek, niet meer wakker worden. Gewoon, als ik eenmaal slaap, blijven slapen. Wat voor dromen ik dan heb? Van heel fijn, naar een hel. Van het weekend kon ik eindelijk een beetje verwoorden wat ik gedroomd had. Het was een geweldige droom, over iets van lang geleden. Ja. Nog steeds. Sorry. Ik doe mijn best, en het is me aardig gelukt een paar weken. Steeds voel ik na die dromen een enorme aantrekkingskracht. Ik moet toegeven, dat ik je nog steeds mis. Ik zie hoe verliefd mijn twee beste maatjes zijn, en hoe gelukkig ze zijn. Als ik erbij stil sta, voel ik me eenzaam. Zij zijn gelukkig, en dat vind ik echt fijn! Maar ik zie liever niet dat ze elkaar een liefkozende knuffel geven, en een kus op het voor hoofd. Ik doe alsof ik grotendeels over je heen ben, ook al weet mijn beste vriendinnetje L. van mijn oude school, best wel dat ik af en toe nog best in de put zit. Ik wil weten hoe haar date(s) was/waren, en probeer ze er beide tot toe te zetten om eens af te spreken. Is 1 keer gelukt, maar dat kwam omdat die jongen zijn kleding nog moest ophalen bij beste vriendje J. Ik help vriend J. met het bedenken van een leuke date voor zijn halfjarige relatie, en stap gewoon met ze mee. Die ondertoon die meeloopt, haalt me ’s avonds onderuit en als ik dan in de spiegel kijk, weet ik niet wat ik moet denken. Ik doe het ding, laat het erbij, kleed om, duik in bed, grijp mijn knuffel van zn plek en blijf naar de zijkant van mijn bed staren. En dan komen daarna meestal wel tranen. Om hem, om mijn egoïstische denken van eenzaam zijn, de thuissituatie, hoe ik geworden ben, en om al die vragen waarvan het antwoord onvindbaar lijkt te zijn. Of door de zinnen die tijdens een nachtmerrie door me hoofd spoken en mijn humeur voor die dag betekent. Mijn kleine neefje krijgt alle liefde die ik kan geven, omdat ik niet echt weet naar wie ik het anders moet doen. Mijn vrienden, maar ook wil dat soms niet lukken. Toen mijn zus vertelde dat ze zwanger was, stond niemand op om te feliciteren. Zelf ik niet. Haar bloedeigen zusje durfde niet op te staan omdat niemand anders opstond. Ik kon mezelf wel verrot schoppen, achter het behang plakken en weet ik nog veel meer. Ik voelde me klote. Ik wordt verdomme voor de tweede keer tante! Hallo?? NOK NOK. WHO’S THERE? Het galmt nogal. Ik heb een kaartje gemaakt, met de kleuren voor een jongen en een meisje. En mijn excuses aangeboden. Achterlijke ik. Dom dom meisje. Want dat is wat ik ben, een dom meisje. Naïef, dom, en kinderlijk. Vooral hierin. Ik kan niet goed omgaan met afscheid nemen. Zeker niet op die manier. Ik durf amper mijn mond los te trekken omdat ik mensen niet wil kwetsen of boos wil maken. Ook al hoeft die persoon er niet eens boos om te worden. Ik ben gewoon defect. Gewoon, defect.

Daar zit je dan. In je bedje, met laptop op schoot. Chocolademousse die ze op school gemaakt hebben in een bekertje, rustend op je deken. Muziekje aan, helemaal geïnstalleerd. De dag begon vermoeiend, en de middag ging wat beter. Vrijdag = Praktijkdag in deze periode, en dus stonden vriendin M. en ik, in de bediening van het restaurant van school. Ik had er helemaal geen zin in, en zeker niet na mijn vrije dag die ik gemaakt had. Eenmaal op school, bekijken we het personeelsmenu, en ja hoor.. Wat eten we weer lekker! Pindasoep! Alleen het idee al dat het door je klasgenoten gemaakt wordt, is al een statement. My gosh wat was het ranzig. Het smaakte naar verlepte vloeibare pindakaas met klontjes pindakaas. Het was alleen lekker met de kroepoek en het versgebakken brood dat bij de Bakkerij in de school vandaan kwam. Voor de rest.. Had ik best nog wel wat toetjes willen eten. Goddelijk na zo’n smerige pindasoep.. BAH! BAH en nog eens: BAH!! Enfin, we hadden een groep van 24 personen. Het paste allemaal net aan 1 kant van het restaurant, en met het opdekken van een lange tafel, vraagt om ouwehoeren.. Met vier (3 vrouwen, 1 jongen) personen deden we het groepje van 24 personen. Allemaal aardige, toch norse mensen. Het lijkt wel als ze de leeftijd van 50/60 passeren, ze altijd wat te zeiken moeten hebben, of gewoon zuurpruimen zijn. Ze zeggen vriendelijk bedankt, maar wanneer je debrasseert, (wil zeggen: uithalen) en jij je best doet het bord niet in de nek van die mevrouw te laten vallen, wordt je niet aangekeken of gaan ze nauwelijks aan de kant. Of dat mensen doodleuk hun servet laten liggen terwijl jij aan het serveren bent. Serieus niet fijn! :S De gerechten zagen er wel allemaal verschrikkelijk lekker uit. Vanavond hadden we als voorgerecht: Terrine van Konijn met Mosterdsaus, gevolgd door een tussengerecht: Waterkerssoep, waarna we het hoofdgerecht: Kalfs Saltimbocca (opgerold vlees) met basilicumsaus, pasta en ratatouille. Daarna hadden we het nagerecht: Chocolademousse.. MJAM! Die is echt lekker, ik geniet er nu nog van. Het ziet er wel niet zo feestelijk uit zoals vanavond, maar, de smaak is er niet minder om! Whoei! Er was heel veel over, en dus kreeg de bediening ook. Eerst een legumiére, (een groente schaaltje) vol met mousse en een grote toef slagroom, daarna de rest van de pan.. En ja hoor, ik met mijn geweldige liefde voor chocolade: Laten we het mee naar huis nemen! Zo gezegd zo gedaan. Dus nu zit ik aan de heerlijke chocolademousse a la Vakschool Wageningen. We waren netjes op tijd klaar, half tien waren we bezig met afruimen en goed zetten van de tafels, waarna M. en ik mochten gaan, om onze bus te halen. In de bus nog gezellig zitten kletsen en besloten dat we nog even een drankje gingen doen in de discotheek. En ja hoor, we paste perfect in het thema: Foute-avond. Met onze foeilelijke stropdassen en onze bedieningtenue nog aan, even drankje doen bij vriend B. Freshfield en E, zijn vriend/schoonbroer. Lekker gezellig, maar mocht na een half uurtje drie kwartier alweer weg.. De laatste bus ging om 23.15u. Helaasch! Maar toch gezellig de week afgesloten!:D En nu helemaal goed, door nog even te genieten van mijn chocolademousse.. Gnagna.

Steeds een nieuw begin, maar alles is het niet. Het is niet leuk, het klopt niet, het is te wijs, het klinkt te oud, het is toch te privé, of gewoon niks aan. Ik moet ook zeggen, dat mijn gespreksstof nul komma nul is. Het lijkt wel of er niks meer in me hoofd te vinden is. De zin om uit bed te komen, heb ik niet. Ik weet soms echt niet waar ik over moet praten, en lul dan ook maar iets, wat meestal niet echt interessant is. Ik moet zelfs goed nadenken om deze blog te schrijven! Ik ben verder gekomen dan de laatste paar kladjes. Anyway.. Binnenkort ga ik naar de film met vrienden L. J. en S. We gaan naar Sherlock Holmes! Whoei! Waar die hunk van een Jude Law in speelt.. Daar wil ik wel een koekje me eten! Hij betaalt uiteraard. Ik ken em uit de film: Enemy Behind the Gates. Prachtige oorlogsfilm waarin je duidelijk kan zien, hoe slecht het Russische leger bewapend was. Er was 1 wapen, de rest kreeg kogels. Ging de eerste dood, pakte de volgende het wapen. Degene die zich terug trokken werden doodgeschoten. Naar huis? Dood. Naar de vijand? Dood. Het maakte niet uit wat je deed, je ging dood. En nu speelt hij dan in Sherlock Holmes. Het kan niet beter worden! Echt waar, de stukjes die ik gezien heb, beloven veel voor mij! Haha, wat een humor zit er in sommige stukjes.. Over filmsterren en films gesproken, hebben jullie onlangs Death Race gezien?? Die film met Jason Statham.. Zijn vrouw wordt vermoord, hij moet er voor op draaien en komt in de bak. In de bak hebben ze een spel: Death Race. Je racet tot je dood bent. Hij, als ex-coureur, moet de plaats van iemand innemen. Kortom, je moet em is kijken als je em nog niet gezien hebt. Ik vindt die film echt super tof, Jason Statham vervuld zijn rol als Jensen Ames echt perfect! Ohja, binnenkort ga ik ook nog met vriendin M.H. en broer T. en misschien nog iemand naar Avatar in 3D. Lijkt me ook super vet! Verder ga ik niet zoveel bijzonders doen, en weet ik ook niet echt waar ik nog meer over moet praten.. Maar ik vond het tijd voor een blogje, dus! Bij deze, iets in de zin van een blogje..

Het duurt denk ik toch iets langer voor ik weer wat te posten heb..

Twarres – Wêr Bisto

Doe’t ik dy seach lang ferlyn
Wat docht it dochs sear as ik d’r wer oan tink

Hjir bin ik
Wêr bisto?
It is al lang lyn
Hjir bin ik
Wêr bisto?
It is te lang lyn